Разгарнi крылле, рушсЯ з месЦа, ляцi на прастор, жывi, як толькi ты здолен жыцЬ.

Вясна... такая сонечная, цеплая.
А сення шчэ i Вальпургiева ноч, хто са мной лятаць на мятле? ;)

 Ці бывала з вамі, што вы ўвечары заснулі, а раніцай праснуліся іншым… іншым… ці, можа, не іншым, проста вот вам так уяўляецца, нібы штосьці змянілася, але па-вашаму, нічога не змянілася, але вы сталі іншым?.. я нясу лухту, але менавіта зараз мне так здаецца, што падобнае здараецца са мной. Не ведаю, можа, гэта проста вынік… хаця не ведаю. Час… ен настолькі хутка ідзе… нават дзень *асабліва выходны* здаецца толькі пачынаецца, а ўжо вечар. Праснуўшыся раніцай, хутка апранаюся… спешу, але спяшацца некуды. А час, ен тонкімі струйкамі сцякае, сцякае ўніз, так ціха і прападае. Прападае. Все так… ў апошні час я чамусьці і задумалася пра пошукі гэтага часу, хаця ва ўсім заўседы вінаватая сама, я думаю часу хапала бы на ўсе і заўседы, але я не умею нічога планаваць. І вельмі добра гэта разумею. Дні ў асноўным запоўнены вучобай, я пытаюся вучыцца (хаця думаю пра жыцце на біялогіі, пішу левай рукой … бывае, ем халву на вялікім перапынку разам з аднагрупнікамі, раблю сістэматычна нямецкі), дні праходзяць і чамусьці зусім на хвіліначку з’яўляецца адчуванне, нібы штосьці упускаю, штосьці не успеваю. Аде вось што? Што гэта што? Напэўна, ніхто мяне не зразумее. Ў айсікю есць чалавек, якога я заўседы стараюся супакоіць, і дурацкімі спосабамі падняць гэтаму чалавеку настрой. Ох… ну раз так. Той самой мне не трэба грусціць. Спадзяюся, гэтыя дурацкія думкі уйдуць разам са снегам. Разам з зімой. Так. Толькі дурацкія думкі, а ўсе добрае абавязкова застанецца. Па календару вясна=)

Сення вельмі хацелася паваляцца ў снезе, але былі справы больш важныя: перачытваць свій папяровы дзеннік *цяпер у мяне ў галаве шмат чаго, каб загаварыць на тэму “а памятаеш?”, глядзець крывавую лазню з Джейсанам, слухать Аліну Арлову, яе песень няшмат у мяне, але ў яе такі незвычайны, клевы голас:), шоу па тэліку… хімія?.. Так, хімія. У мяне сэсія. Пра гэтае я ўспомніла зусім раптоўна…

*ну нічога. У хуткім часе я перастану пісаць запісы у некалькі радкоў*

Прывітанне!:)

Кхм… я вярнулася, уря! Выходныя! Нарэшце)))  Напэўна, нічога сур’езна не змянілася за апошні час, я па троху вучуся жыць як студэнт, мне трэба навучыцца спісваць, мне трэбы навучыцца спісываць *чарговая ідэя фікс*, а інакш ніяк, усе вывучыць не магчыма. А так... жыцце.... гульня ў бумажкі кожны немецкі, халва і салодкая гарбата, рамаўляем, марым .. ўсе так... аа даэрчы скора ж новы год, і елачку ў цэнтры паставілі, прыгожая)) Ах да ...яшчэ ў мяне на званке мэры крыстмас хаахаха або як там пяюць?..Яшчэ я вельмі сумую па ай-сік-ю размаўлялкам.

Усе ..напэўна больш нічога не скажу сення)))))

Цягнік з'яжджае, я стаю на пероне, які ўжо пусты, вецер растрапаў валасы, думаю: «Што рабіць? Даганяць, пачакаць наступнага або жа, супакоіўшыся і здаўшы квіткі, паплесціся спакойна дахаты» (с)

Не ўспрымайце мяне сур'езна.

[Пэўна гэта нешта накшталт дэпрэсіі… пройдзе]

Сёння выдатны дзень быў, а калі дакладней, то вечар…мммм…клас! У апошні час гадкія і зусім не вясёлыя думкі наведвалі маю галаву, якія сёння развеялі сябры, лёд, музыка і даааа тыя некалькі чалавек, якія ледзь не збілі з ног) увогуле класны настрой зараз *сядзіць задаволеная*, м.мммм дзякуй, мне так весяла было. Гэта я ўсё аб масавым катанні ў Лёдавым палацы, а так у прынцыпе ў мяне ўсё па-ранейшаму, я пачала слухаць эмокор і ўчора была  готам)))))) *пазерства* вечна занятая ўсім, але толькі не тым, чым трэба….:))))))

Я паспрачалася. З Ярыкам =мой малодшы брат, што не буду сядзець у кантакце, ды і ў інэце таксама навучальны тыдзень. Ці змагу?.. вельмі сумняваюся…але

Залежнасць…

Звычка….

[сцёрта]

Сябры, сустрэнемся ў пятніцу… пасля заняткаў:)))

Помніцца калісьці мне вельмі-вельмі хацелася, каб НРМ прыехалі і да нас, але НРМ не далі пакуль канцертаў у Віцебску, АЛЕ ааааа да нас прыехаў Вольскі, канцерт быў добры, выдатная кампанія)) Неверагодные пачуцце, калі трымаешся за рукі, прыгаеш і чуеш а яшчэ і падпеваеш любімыя песні. На жаль песень, якія яны пяюць з НРМ было зусім мала. Ну а так усе класна, Лявон сапраўды таленавіты, вяселы і знаходлівы чалавек)

*тэматычнага альбому на кантакце не атрымаецца, бо фоткі зусім дрэннай якасці*...

Пэўна, тое, што я зараз напішу досыць проста і зразумела: люблю другую палову дня пятніцы, выдатны час, выходныя яшчэ не пачаліся, а працоўны тыдзень скончаны.Сёння не зусім звычайная пятніца, паспаўшы некалькі гадзін, я адпраўляюся на вучобу. Уся справа ў тым, што з групай учора мы хадзілі ў "энергію". Ну музыка там была ў прынцыпе чаканая тыц-тыц-тыц. Былі і клевыя песні, але ўся атмасфера "энергіі" нагадвала 3 верасня (хто ведае, той, зразумее)))) Датанчылі мы да 2 гадзін … транспарта ўжо, вядома, не было. Прыйшлося ісці пешкі, у мяне было шмат часу падумаць… эх… а наогул на напісанне гэтага запісу мяне падштурхнулі ўспаміны…мой шлях праходзіў праз вуліцу, дзе я жыла раней. Прайшло каля 10 гадоў… коне4но, шмат чаго змянілася, але мае каруселі засталіся ..гэта сапраўды вельмі радуе, двор, дзе стала шпацыравалі ў дзяцінстве, з'явіліся там усякія альтанкі… дамафоны… і ўсякае-усякае-рознае. Змянілася, але для мяне не моцна… а самае галоўнае гэта каштанавая алея, жоўтыя лісцікі пад нагамі, ледзь прахалодна, але неяк ужо нічога не адчуваеш, як быццам пераносішся ў то час…

А вы часта аб чымсьці ўспамінаеце?*

ХХХ(02.10.2008 19:33):

i want to die....

tsh ‎(02.10.2008 19:35):

You wish to die?

 ХХХ‎(02.10.2008 19:37):

yes....life=shit

tsh ‎(02.10.2008 19:38):

Why?

ХХХ ‎(02.10.2008 19:40):

because my life is terrible happien...

сэнс:

1. Оставляете комментарий - получаете букву.
2. Пишете 10 слов, с нее начинающихся, так или иначе связанных с собственной жизнью или мироощущением, и описываете, что с этим словом у вас связано, ассоциируется.
3. Размещаете у себя в дневнике вместе с этой инструкцией.

взят у erica_nightmare
якая мне падаравала літару Р.

1.  риск – не люблю рисковать

2. радуга – каждый охотник желает знать, где сидит фазан) люблю фотографировать радуги

3. роман. Я не сильно люблю читать романы, но иногда бывает, что читаю не отрываясь

4. разговор. Разговоры в ай-сик-ю, и так… но мне даже нравится не самой говорить, а слушать)

5.  рамки для фотографий.

6. рисунки в конспектах. Ну тут без комментариев))))

7.  ромашки. Цветы-солнышки

8. в голову лезут слова: раствор, реакции… химия…химия….

9.  рок… одно из любимых направлений в музыке

10. рассвет. Красиво….

Мае ўражанні пацішэлі ды і прайшло ўжо …эээ…суткі дзесьці. Толькі ўчора я вельмі выразна зразумела, што лета падыходзіць да канца… а наогул у гэтым пасце я жадаю напісаць аб нашай паездцы на возера. Аповяд абяцае быць вельмі доўгім, садзіцеся ямчэй)

Ну добра…

Раней мяне ніколі не адпускалі бацькі з начоўкай, але ў гэты раз пашанцавала, я еду. Спачатку па праўдзе гаворачы не моцна жадалася ехаць, таму што на 2 дні. І вось я ўжо, устаўшы крыху раней, плятуся па дарозе з вялікім пакетам, мячыкам, вымучаным тварам. Закупіўшы прадуктаў, пакатаўшыся на цялежках ў супермаркеце, мы яшчэ некалькі гадзін у чаканні пакуль усё памкнуцца, едзем. Эх… на гэтае месца мы ўжо ездзілі ў ліпені, гэта ў 1,5 гадзінах язды ад горада. Ну спачатку ўсё як звычайна, зборы, намёты, вогнішча, "блін, дзе мой пакет?" і ўсё такое. Менавіта ў гэтыя дні я зразумела ўсё хараство гэтай вылазкі на прыроду, уся справа ў тым, што засталося ўсяго некалькі бестурботных летніх дзянькоў, а амаль усе мае блізкія сябры з'яжджаюць у іншыя гарады вучыцца(   Зараз у мяне ёсць каля сотні фатаграфій, прышпільныя ўспаміны. Усё так  і не апішаш падрабязна, поўначы мы зусім не спалі. Шмат смяяліся, глядзелі на вогнішча, гулялі ў валейбол, у сабжык на выжыванне *хахах ну гэта хто ведае, той зразумее*))) усе суткі мы слухалі адзін і той жа дыск, песні з якога ўсё ўжо напэўна ненавідзяць. Хех.. ну абяцанага вялізнага паста не атрымалася, але скажу, што ў прынцыпе нядрэнна адпачыла, змяніла становішча, нагаварылася  з сябрамі і бла бла бла

 Шмат падводзяць падрахункі ў канцы лета *ну ў канцы года таксама, хоць ээ…новы год яшчэ не так хутка*, я думаю, пэўна, я не буду неяк пэўна апісваць сваё васемнаццатае лета. *было шмат усяго такога, як гэта сказаць, нервовага ці што. Паступленне, тэсты ну і ўсё такое. Хоць жнівень быў клёвым.  У маёй скарбонцы дзён стала нашмат больш. Дзякуй усім*

…. А вось, што ўбачыла на другім паверсе вакзала)